پيغمبران است ، معجزه ء آن حضرت بايد معجزه اى ماندگار باشد . از طرفي محيط بعثت آن حضرت محيط مسابقه در سخن از جهت فصاحت وبلاغت بوده ومراتب ومنازل نخبگان جامعه در آن زمان به مراتب فصاحت وبلاغت در نثر ونظم معين مى شد . اين دو خصوصيت ايجاب كرده كه قرآن مجيد از جهات مختلف در لفظ ومعنى دليل بر نبوت وسفارت آن جناب باشد ، كه به بعضي از آنها اشاره مى شود : 1 - عجز بشر از آوردن همانند قرآن : ظهور پيغمبر اسلام در زمان ومكاني بود كه ملت هايى متفرق با عقايدى متشتت زندگى مى كردند ، گروهى مادي ومنكر مبدأ متعال ، وآنان هم كه به ماوراى طبيعت ومادة معتقد بودند ، گروهى به پرستش أصنام وبتها وگروهى به پرستش اجرام آسمانى سرگرم بودند ، وكساني هم كه از پرستش بت واجرام آسمانى بر كنار بودند به مجوسيت ويهوديت ونصرانيت گرويده بودند . از طرفي شاهنشاه إيران وهرقل روم به استعمار واستثمار ملل ضعيف يا به جنگ وكشتار مشغول بودند . در چنين روزگارى پيغمبر اسلام پرچم ايمان به غيب وتوحيد را برافراشت وجهانيان را به عبوديت خدا وگسستن زنجيرهاى كفر وظلم دعوت نمود ، وسلاطين متكبر ومتجبر از پادشاه إيران وامپراطور روم تاملوك غسان وحيره را به عبوديت خدا وپذيرفتن اسلام وتسليم در مقابل آيين خدا وسر سپردن به حق وعدالت فرا خواند . وبا ثنويت مجوس وتثليث نصارى ونسبتهاى نارواى يهود به خدا وأنبيا ورسوم وعادات جاهليت كه به توارث از آباء وأجداد ريشه در عمق وجود مردم جزيرة العرب داشت در افتاد ، ويك تنه با همهء ملل وأمم به مقابله برخاست ، وگذشته از ساير معجزات برهان نبوت خود را قرآن قرار داد ، وبا تحدى به اين كتاب قدرتهاى ملوك وسلاطين وأحبار يهود وقسيسين نصارى وعموم